Weet je nog toen?

Toen mijn studententijd ten einde liep, kreeg ik een tekst die begon als volgt:

“Let’s become little old ladies together. We ‘ll stay up late looking at old pictures telling “remember when” stories and laughing untill our sides ache.”

Dat was het plan.

Samen met mijn beste vrienden oud worden.

Onze kotperiode ooit in één of ander rusthuis herbeleven als een bende “Benidorm Bastards”.

Ooit samen terugkijken op ons (ongetwijfeld) succesvol leven en denken:

“Weet je nog toen?”

We waren jong.

Ambitieus.

Gedreven.

De wereld aan onze voeten.

En we hadden alle tijd.

Dachten we.

Want hoeveel stellen we eigenlijk uit naar “later”?

Later neem ik meer tijd voor mijn kinderen.

Later bel ik die persoon nog wel eens.

Later doe ik iets met dat idee.

Later ga ik minder werken.

Later wordt het rustiger.

Eerst nog even dit.

Eerst dat project afwerken.

Eerst wat meer omzet.

Eerst wat meer zekerheid.

Alleen is er één probleem met later.

Het is niet gegarandeerd.

Ik herken het ook bij mezelf.

Het nieuwe verhaal van Gedreven Denkers stond vorige zomer al op mijn planning.

Ik wist bijvoorbeeld dat mijn website niet meer klopte met wat ik aan het bouwen was.

Maar ik kreeg het niet scherp.

Dus bleef ik zoeken.

Bijsturen.

Twijfelen.

Nog eens iemand z’n mening vragen.

Tot ik besefte dat ik eigenlijk helemaal geen toestemming van iemand anders nodig had.

Ik wist wat ik wilde bouwen.

Ik moest het alleen nog durven neerzetten.

En eerlijk?

Achteraf bekeken klinkt het behoorlijk banaal.

Een website aanpassen.

Een contentplan maken.

Een keuze maken.

Maar misschien doen we precies hetzelfde met veel belangrijkere dingen.

Ik hou van ambitie.

Van mensen die ergens in geloven en er voluit voor gaan.

Mensen die iets willen bouwen.

Iets willen betekenen.

Geen genoegen nemen met half werk.

Dat is niet toevallig ook waarom Gedreven Denkers bestaat.

Maar ambitie heeft een keerzijde.

Je kan zo gefocust raken op waar je naartoe wilt, dat je vergeet te kijken hoe je onderweg leeft.

Nog een doel.

Nog een project.

Nog wat harder.

Nog wat verder.

Tot je agenda voller wordt, je to-do lijst langer en het leven vooral begint te draaien rond wat er nog moet gebeuren.

En ondertussen ziet het er aan de buitenkant misschien behoorlijk succesvol uit. Maar …

Wat heb je aan wat je bereikt, als je onderweg steeds verder verwijderd raakt van waarom je ooit begonnen bent?

Ik denk bijvoorbeeld aan mijn paarden.

Als kind droomde ik ervan om ooit mijn eigen paarden te hebben.

Die droom is uitgekomen.

Maar … het beeld van voluit crossen door de bossen maakte al snel plaats voor vele kruiwagens mest scheppen.

Al het “leuke” bleef liggen tot … wanneer er eens tijd was.

Zelfs iets waar je ooit van droomde, kan zo veranderen in iets wat je vooral moet onderhouden.

Dat vind ik confronterend.

Want waar gebeurt dat nog meer?

Met onze kinderen.

Met vriendschappen.

Met ons werk.

Met onze relaties.

Met de ideeën waar we ooit zo enthousiast van werden.

Niet omdat we verkeerde keuzes maken.

Maar omdat we te weinig stoppen om te vragen:

Klopt het eigenlijk nog?

Klopt het waar ik mijn tijd aan geef?

Klopt het hoe mijn dagen eruit zien?

Klopt het waar ik mijn energie in steek?

Klopt het nog met wat ik belangrijk vind?

En misschien vooral:

klopt het nog met het leven dat ik eigenlijk wil leiden?

Ik heb daar zelf ook niet altijd meteen een antwoord op.

Maar misschien hoeft dat ook niet.

Misschien is de vraag stellen al belangrijk genoeg.

Dat betekent voor mij niet dat we minder ambitieus moeten worden.

Integendeel.

Je mag groot dromen.

Je mag hard werken.

Je mag absoluut iets bouwen wat ertoe doet.

Maar verlies onderweg niet uit het oog waarom je eraan begonnen bent.

Dat is voor mij QUI-VIVE.

Niet voortdurend op je hoede zijn.

Wel wakker blijven.

Opmerken wanneer iets verschuift.

Uitzoomen wanneer je te hard gaat.

Bijsturen wanneer het niet meer klopt.

En vooral niet wachten tot het leven je daartoe dwingt.

Misschien is de échte winst uiteindelijk ook iets anders dan we vaak denken.

Niet alleen wat je hebt opgebouwd.

Niet alleen hoeveel je bereikt.

Maar ook:

een rustig ontbijt met je kinderen.

Een telefoontje naar iemand die je mist.

Een spontane uitstap omdat je daar gewoon zin in hebt.

Tijd voor iets wat niets hoeft op te leveren.

Een droom die je niet langer uitstelt.

Een idee waar je eindelijk iets mee doet.

En vooral:

het gevoel dat je wat je doet nog steeds klopt met waarom je het ooit bent beginnen doen.

Want ambitie mag groot zijn.

Maar het leven dat je ondertussen leeft, is geen tussenfase.

Het is het leven.

Dus stop af en toe.

Niet om alles om te gooien.

Niet om minder te doen.

Gewoon om te kijken.

Klopt het nog?

QUI-VIVE

Wees waakzaam voor wat er écht toe doet.